odróżnia się od innych drapieżników po jednakowej długości palców skierowanych do przodu i do tyłu. Szorstki spód palców i ustawienie palców zewnętrznych naprzeciwko palców wewnętrznych umożliwiają rybołowowi pewne schwytanie śliskiej zdobyczy, którą stanowią przede wszystkim ryby. Czarniawe ubarwienie grzbietu kontrastuje ostro z białym spodem ciała. Wydłużone pióra ciemieniowe rybołów potrafi stroszyć, tworząc czub. Rybołowa można rozpoznać w locie po nieco załamanej linii lekko zaostrzonych skrzydeł Rybołów krąży nad wodą wypatrując zdobyczy, a gdy dostrzeże rybę, wówczas ze zwiniętymi skrzydłami spada i nurkuje dość głęboko. Występuje niemal na całym świecie, aż po Amerykę Południową.Do rodziny sokołów należy 58 gatunków, na ogół znakomicie latają­cych. Na krawędzi górnej po­łówki ich dzioba znajdują się ząbki rogowe, które ułatwia­ją im rozdzieranie zdobyczy. 15 południowoamerykańskich gatunków z tej rodziny różni się od pozostałych trybem życia, ale wykazuje podobień­stwa anatomiczne. Należy do nich brązowy czimango o długości 60 cm, którego spód jest jasno prążkowany, a kuper biały. Występuje od południowej Brazylii do Chile. Ociężała karakara czarnobrzucha sposobem chwytania zdobyczy bardzo mało przypomina sokoły. Chętnie spaceruje po ziemi, zjada padlinę, a także chwyta małe zwierzęta, np. kraby i króliki. Często prześladuje pelikany tak długo, aż wyrzucą one z wola nadtrawione ryby, które karakary zjadają. Sokół wędrowny wy­patruje zdobyczy krążąc wysoko w powietrzu. Łowi przede wszystkim ptaki, na przykład mewy, wrony i gołębie, osiągając w czasie ataku szybkość do 200 km/godz. Charakterystyczne jego cechy to krępe ciało długości 40 cm, zaostrzone skrzydła i klinowaty ogon. Wierzch ciała jest szaroniebieski z ciemnymi poprzecznymi prążkami, spód biały z czarnym prążkowaniem na piersi i gardle. Ozdobą dorosłych ptaków są piękne bokobrody. Sokół wę­drowny zajmuje chętnie gniazda innych ptaków, ale na ogół gnieździ się w szczelinach skalnych i rozpadlinach. Jedynie podgatunek syberyjski peregrinus gnieździ się w tundrze na ziemi Wysoko cenione przez sokolników są silne i musku­larne rarogi stepowe o dłu­gości ciała do 46 cm. Ich gniazda spotyka się na Węgrzech, w południowej części ZSRR aż do Kraju Zabajkalskiego oraz od Azji Mniejszej do Indii. W Indiach, Afganistanie, na wschód po Burmę żyje gnieżdżący się na skałach i drzewach sokół indyjski polujący na ptaki średniej wiel­kości.Takie białe osobniki, trafiają się od czasu do czasu wśród normalnie szarych białozorów. Białe osobniki stanowią około połowy populacji północnosyberyjskiej tego gatunku, a na Grenlan­dii niemal wszystkie sokoły są białe. Polowanie z sokołami było bardzo rozpowszechnione w Śred­niowieczu. W tym celu chwytano dorosłe ptaki i poddawano je długotrwałej tresurze. Dobry, wytresowany sokół był bardzo drogi, a wśród średniowiecznych magnatów i szlachty ofiarowanie komuś takiego sokoła było dowodem wielkiego szacunku i życzliwości. Przed polowaniem soko­łowi zakrywano oczy specjalnym kapturkiem. Miało to na celu niedopuszczenie do rozpraszania uwagi sokoła. Dobrze wytresowany okaz potrafi skutecznie atakować zdobycz większą od siebie. Szczególnie lubiono polowanie z sokołami na czaple. Jeszcze dziś w niektórych krajach kultywuje się ten rodzaj polowania, ale nie ma on większego znaczenia, jednakże dobrze jest, że ta piękna tra­dycja nie zanikła jeszcze całkowicie.Zgrabny kobuz mierzący 30 cm długości, jest bardzo zręcznym i szybkim lotnikiem. Ubarwieniem przypomina sokoła wę­drownego. Swą zdobycz, owady i drobne ptaki, chwyta kobuz w locie. Zamieszkuje Europę i Sybe­rię. Gnieździ się na wysokich drzewach w lasach Drzemlik najmniejszy sokói europejski, gnieździ się przede wszystkim na ziemi. Występuje również w Azji i Ameryce Północnej. Samiec ma około 27 cm długości, wierzch riała łupkowoszary, spód różowobiały, z niemal czysto białym gardłem. Samica [ma 33 cm długości, wierzch brązowoszary, spód kremowy i rdzawożółte ciemię.Dość pospolita jest jeszcze pustułka zamieszkująca zadrzewienia Europy, Azji i Afryki. Charakterystyczny jest ogon samca, bardzo długi, popielaty, z szeroką przepaską czarną i wąską białą na końcu Wierzch głowy, po­liczki i kuper są niebieskoszare, pokrywy skrzydeł rdzawe z czarnymi plamami, a stopy, woskówka i otoczenie oka - żółte. Lekko zaznaczają się ciemne smugi po bokach głowy. Przy wypatrywa­niu zdobyczy, którą stanowią przeważnie drobne gryzonie, pustułka zawisa niemal nieruchomo